07-10-09

Let it roll

Buiten stort het regenwater zich naar beneden door de afvoerpijp, binnen gutst het zweet langs m'n kin om onder me een flinke plas te vormen.

Een donkere periode breekt aan. De weersomstandigheden zijn er niet meer naar om altijd buiten te fietsen. Er dient al eens een beurt overgeslagen te worden. Maar de honger naar de fiets is nog groot en de rollen zijn een afdoend surrogaat. Maar een surrogaat is niet hetzelfde als the real thing.

Tijd is geen bondgenoot als je op de rollen zit. Seconden en minuten tikken bijzonder traag weg als je lucht wegstampt en geen asfalt onder je wielen ziet verdwijnen. Naar de chronometer van je hartslagmeter kijken is dodelijk: tijd kruipt nog trager vooruit wanneer je er op let. 28 en een halve minuut. Ik ben nog niet eens halfweg.

De neveneffecten van tijd zijn je ook niet bepaald goed gezind. Verveling. Op de rollen rijden is bijzonder eentonig. Een witte muur naast je en een witte muur voor je. Het irriteert je dat de kast niet evenwijdig staat met de latten van de laminaatvloer. Om het toch wat levendig te houden beeldt je jezelf in op de Passo di Giau of de Col d'Aubisque. Een muziekje zorgt voor een kleine trance; momenteel staat de nieuwe van Wilco op endless repeat.

Maar straks is het weer februari. Dan doen de rollen je weer hunkeren naar de eerste zwakke zonnestralen en bijgevolg ook naar de fiets. Lang leve de lente!

decoration

20:12 Gepost door MM in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.